حضور معتادان در زیر پل سوخته، این محل را به جایی متعفن و وحشتناکی تبدیل کرده بود. از این نظر وحشتناک بود که میدیدیم انسانهایی عمدتا جوان با چه سرنوشت دردآوری گرفتار شدهاند. حضور معتادان در زیر این پل در کنار آلودگی محیطی، تأثیرات منفی روحی نیز به همراه داشت.
حکومت پیشین افغانستان بارها اقدام به جمعآوری معتادان از منطقه پل سوخته کرد، اما موفق نشد؛ بر عکس طوری که دیده میشد، جمعیت معتادان روزافزون بود.
حکومت طالبان اما در جمعآوری معتادان با قاطعیت عمل کرد و موفق شد معتادان را به هر نحویی از منطقه پل سوخته جمعآوری کند. به گفتهی مسئولان طالبان، معتادان به کمپهای ترکاعتیاد منتقل شدهاند و در آنجا نگهداری میشوند. این که آیا طالبان میتوانند زندگی جمعیتی از نسل سوخته را نجات دهند و آینده آنها چگونه خواهد شد، روشن نیست، اما حالا که دستکم این افراد بختبرگشته را از زیر پل سوخته جمعآوری کردند، کم لطفی نکردهاند.
زمستان سال گذشتهی با جمعآوری معتادان از پل سوخته، شهرداری کابل هم دستی به این پل کشید و نام آن را پل «خوشبختی» گذاشت. آن زمان نمایشگاه خیابانی کتاب نیز بر فراز پل خوشبختی برگزار شد. در این نمایشگاه دختران نیز حضور داشتند؛ امری به کار طالبان جنبه تبلیغاتی میداد، چرا که نشان میداد که این گروه اهل کتاب و مطالعه است و زنسیتز نیست. اما اکنون پل خوشبختی چگونه است؟
پول سوخته با گل و گلدان تزئین شده است. بر خلاف گذشته که عابران از معتادان رو میگرفتند، اکنون کنار گل عکس یادگاری میگیرند. یک جوان عکاس با دوربین حرفهای خود هم در محل حاضر است و از عابران عکسبرداری میکند. این تفاوت پل سوخته با پل خوشبختی است.
اما معضل مواد مخدر و اعتیاد در افغانستان تنها به پل سوخته خلاصه نمیشود. حکومت طالبان میگوید که پنج میلیون نفر در افغانستان معتاد به مواد مخدر هستند. با این وجود در سراسر کشور پلهای بیشمار سوخته وجود دارد.
اگرچه رهبر طالبان کشت تریاک، خرید و فروش مواد مخدر را منع کرده و گزارشهایی هم وجود دارد که پس از این فرمان کشت تریاک در افغانستان بهگونه چشمگیری کاهش یافته است، اما چالش کار در اینجا است که در اوج و فقر بیکاری، معشیت تعدادی از کشاورزان بهویژه در ولایتهای جنوبی به کشت و برداشت ترياک گره خورده است. طالبان در این زمینه از کشورهای خارجی درخواست کمک کرده است.
سیف الدین سلیمي